kristinrut

Með miðbæ Reykjavíkur í beinni frá Eyjunni.is sé ég hvernig fólk streymir í átt að Austurvelli í þjóðhátíðarmóð. Fólk bloggar um að veita eigi Jóhönnu Fálkaorðuna, sólin skín og sunnudagur yfir öllu. Hvað getur maður annað en að fá heimþrá? Heimþrá í miðbæinn sinn.

Hér á lýðháskólanum í Svíþjóð var fólk samankomið til að horfa á Eurovision í gærkveldi. Það var há stemning, með fánann á lofti var talað um Eurovision í ‘Globen’ í Stokkhólmi á næsta ári. Ég náði að vera rosa með á því að sænska lagið var gott, ég fékk gæsahúð þegar hún gekk á svið og hélt nú í alvöru að hún gæti unnið. Ekki hafði ég nú jafnmikla trú á henni Jóhönnu litlu og nú velti ég því fyrir mér hvort það hafi haft svona mikil áhrif á mig að ég hef ekki verið heima frá því að Eurovision ferlið byrjaði þetta árið. En það var reyndar svolítið spes að sitja þarna með hópi af svíum að horfa á slíkan viðburð. Einn í hópnum tók stjórnvölinn og hækkaði í botn þegar sænska lagið var endurtekið og lækkaði síðan mikið þegar það var búið, afdrifarík afstaða. Síðan sat hann næst sjónvarpinu þegar atkvæðagreiðslan byrjaði og hafði miklar skoðanir. Eftir fyrsta atkvæðakall fannst mér fyndið að segja ‘ég held að Ísland sé með fleiri stig en Svíþjóð’. Þeim fannst það ekki eins fyndið. Eftir annað atkvæðakall fékk ég svarið ‘ég held að Svíþjóð sé með fleiri stig en Ísland!!!’. En spenningurinn varð nú ekki sjálfbærari en svo, þegar þau sáu að Svíþjóð væri ekki að fá nein stig þá var minna og minna gaman. Og norski drengurinn varð líka minna og minna sætur. Við miðja atvkvæðagreislu reis fremsti gaurinn upp og sagðist ekki ætla að taka þátt í þessu lengur, þetta er bara bull!

Ég baðst afsökunar á því að Svíþjóð hafi ekki einu sinni fengið stig að ráði frá Íslandi, og að við fengum mun hærri stig frá öllum nágrannalöndunum. Mér þótti það í alvöru leitt og það dugði reyndar pínu til hughreystingar að ég vissi að mamma myndi kjósa Svíþjóð.

Þannig hafði ég nú ekki marga að fagna með í gær, svosem alveg eins gott, enda verkefnavinnuhelgi hjá mér.

Vaknaði á laugardagsmorguninn án áætlana, án plans, án vina.

Allt í einu var allt búið og ég fattaði það ekki fyrr. Heil helgi þar sem mitt eina verkefni var að flytja í nýtt herbergi var framundan og ég var ekki undir það búin að haf ekki neitt fyir stafni. Kl. 4 um nóttina hafði ég kvatt perúönsku vini mína, þau höfðu komið sér fyrir í leigubílnum og ég vinkaði þeim burt í átt að Stokkhólmarflugvelli.

Þetta er búið. Nú erum við bara fjórar eftir, sitjum uppi með hvor aðra og höfum hafnað á sama gangi, deilum sama eldhúsi og þar sem þetta allt byrjaði. Þennan laugardagsmorgun höfðu þær líka gert sér plön um að hverfa til Stokkhólmar og allt mögulegt, en ekki ég. Óplönin staðfestust líka þegar ég þennan laugardagsmorgun gaf mér tíma til að fara inná internetbankann minn, já nei, þú átt ekki neitt. Helgin hefur því samanstaðið af göngutúrum, magaæfingum, kaupa í matinn fyrir peninga sem eru ekki til, spila bubbles, taka til og horfa á bíómynd.

En það er yndislegt hversu kósý maður getur gert það, þó ekki birtist nema einn vinur eða tveir að kvöldi dags og maður eldar saman og svo man maður að það er 'earth hour' svo við slökktum ljósin og föstuðum í 1 1/2 tíma. Og hversu yndislegt er það að hugleiða saman í þessu sama herbergi og þetta allt byrjaði, hvernig við höfum þróast. Hversu vel hef ég lært að þola þessar stelpur sem ég hef deilt lífinu með síðastliðna 7 mánuði, hversu mikið hef ég lært af því sem við höfum mátt þola. Og nú eru 2 mánuðir fyrir stafni fyrir okkur að hafa það næs og vinna úr okkar lærdómi, minna okkur á allt þetta, öll þessi litlu móment sem við höfum upplifað.

Og ástæðan fyrir því að ég var ekki undir það búin að eiga fríhelgi er að ég verið svo upptekin við það að upplifa. Ég man ekki hvenær ég átti síðast heilan dag í fríi. En ég man hvað ég hef gert síðan þá.

Ég hef kvatt heimahagana í NorðurSvíþjóð, í faðmlögum með manneskjum sem ég mun aldrei gleyma.

Ég hef túlkað og þýtt milli spænsku og sænsku/ensku í óteljandi marga tíma.

Ég hef setið í heitapotti og farið í gufubað útí miðjum skógi og rúllað mér uppúr snjónum.

Ég hef í nokkrar sekúndur óttast um líf mitt er ég kenndi einni af perúönsku leiðbeinendunum að keyra vélsleða á meðan á heimsókn þeirra stóð í Jokkmokk.

Ég hef verið með að reka hreindýr á vélsleða.

Ég hef verið að höggva við og bera og þannig skilið hvað ferðaþjónustan í norðri felur í sér.

Ég hef fengið gjafir, ótrúlegustu gjafir, eins og silfrislegin kåta (hefðbundið ílát úr samamenningunni) frá biskupnum sem að auki skrifaði nafnið mitt rétt og hálsmen með steini sem aðeins er að finna í einu fjalli þarna uppfrá.

Ég hef verið með prestinum og djáknanum í guðþjónustu fyrir eina samakerlingu sem býr ein í húsi í klst. fjarlægð frá Jokkmokk, sálmabækur, harmonikkan, kalekurinn, allt var með. Hún hafði hringt og sagt að það væri komin tími til að þau kæmu, þetta gæti dugað sem Markaðsmessan, þá þyrfti hún ekki að fara á Jokkmokkmarkað.

Síðastliðnar 4 vikur hef ég tekið misstór skref á leiðinni heim. Með hverju skrefi í þessu ferli nálgaðist ég ‘heima’ landfræðilega og andlega. Þegar ég fór til Lima frá Iquitos, þegar sænsku vinkonurnar komu til Lima og ég talaði aftur eitthvert kunnuglegt tungumál, þegar ég lenti svo í Stockholm og hitti Fredrik, þegar ég kom í skólann í Sigtuna og sá að jólin voru komin, þegar ég kom til Sögu í Uppsala og við misstum okkur yfir Baggalútslögum, þegar ég kom svo heim til mömmu og margir yndislegir safnaðir saman við matarborðið yfir lambi, þegar ég kom svo í gær til Vestmannaeyja til hinnar fjölskyldunnar minnar.. og svo þegar ég fer eftir tvo daga heim til Lund, þá er hringurinn lokaður og jólafríið senn á enda og ég fer aftur af stað, í burtu. 

Það er ekki lítið ríkidæmi að finna kunnugleika á svona mörgum stöðum. Í íbúðinni minni í Lund er uppi jólatré og þar er skrifborðið mitt og bækurnar mínar. En á meðan ég er ennþá á leiðinni þá er gott að stela tíma og setjast og lesa Bókaþjófinn hérna heima hjá pabba.

Síðastliðnum þremur mánuðum eignaði ég sjálfboðaliðastarfi í framhaldsskólanum Instituto Superior Tecnologico Publico í samfélaginu El Milagro skammt frá borginni Iquitos. El Milagro er samfélag í nánum tenglsum við Peruönsku regnskógana sem hefur byggst upp af framhaldsskólanum, grunnskólanum Colegio Agropecuario (landbúnaðargrunnskóli) og íbúðahúsa í nýju hverfi hinum megin vid veginn. Þar er hvorki símasamband né netsamband og rafmagn er haft í gangi 3 tíma á dag og er knúið af olíumótor. Tölvurnar þrjár í skólanum eru knúnar með sólarorku. Skólarnir tveir eru sérhæfðir í landbúnaðarfræðum með tilheyrandi þjálfun í að sjá um ólíka ræktunarreiti og húsdýr. Skólarnir eru einnig reknir undir félagasamtökunum Fe y Alegría (sem þýðir von og hamingja) sem starfa vítt og breitt um Perú og í Afríku en staðbundið reka þau samtals 36 skóla á svæðinu nálægt Iquitos. Fe y Alegría starfa að því takmarki að samræma gæði í menntun og gefa fleirum tækifæri á að sækja menntun.

Ég bjó með kennurunum á grunnskólanum mánudaga – föstudaga og vann í framhaldsskólanum. Um helgar átti ég herbergi í bænum og átti því líka kost á því að kynnast ferðamannaáfangastaðnum vinsæla Iquitos og lifnaðarháttum við ánna Amazon.

Starf mitt á framhaldsskólanum ITSPEM var að hluta til tækifæri til að nýta menntun mína í Ferðamálafræði við Háskóla Íslands. Hlutverk mitt var að vinna með námið Guía Oficial de Turismo (leiðsögn), aðstoða við þjálfun þeirra og koma með tillögur til frekari þróunar námsins. Meðal verkþátta sem komu uppá borð hjá mér voru enskukennsla, þýðingar við ýmis tækifæri, rýna kennsluefni námsins og tækniaðstoð. Verkefnið sem ég einbeitti mér einn mest af, úttekt á gönguleiðinni í El Milagro, fólgst m.a. í ljósmyndun, að taka mælingar með GPS tæki, að skrá heiti gróðurtegunda og að safna hugmyndum nemenda um hvað þau töldu mikilvægustu þætti náms síns. Að auki var það mikilvægur hluti starfsins að taka þátt í hinum ýmsu viðburðum skólanna og Fe y Alegría: allt frá fundum, ráðstefnum og heimsóknum hópa til skólans (leiðsögn og kynning), að gönguferðum, dansæfingum og söngvakeppnum (dómvarðsla). Að loknu starfi skilaði ég af mér tveimur meginskýrslum: Programa de Implementación de aplicación práctica de la carrera Guía Oficial de Turismo (Leiðbeiningarit til að hagnýta leiðsagnarnámið við ISTPEM) og Manual de difusión e información del circuito ecoturistico del Milagro para formación de estudiantes en la carrera Guía Oficial de Turismo en ISTP El Milagro (Handbók fyrir nemendur í leiðsögunámi við ISTPEM við leiðsögn í gönguleiðinni í El Milagro).

Ástæðan fyrir því að ég lenti í El Milagro, Iquitos er þátttaka í prógrammi við Sigtuna Folkhögskola sem ber heitið Global påverkan - ett lärande möte mellan Peru och Sverige (Hnattræn áhrif, skiptinám milli Perú og Svíþjóðar). Námskeiðið leitast við að gefa tækifæri á að kynnast ólíkum hliðum viðfangsefna hnattvæðingar eins og umhverfismálum, hernaðarágreiningum og deilum, þróunarmálum, félagslegum vandamálum, guðfræðilegum sjónarmiðum og margt fleira. Námskeiðið varir í 9 mánuði sem felur í sér dvöl með peruönskum félaga í þrjá mánuði í starfsnámi í Perú og þrjá mánuði í starfsnámi í Svíþjóð. Núna er ég því um það bil að ljúka fyrra hluta námskeiðsins og mín bíður þriggja mánaða dvöl í tveimur söfnuðum í norður-Svíþjóð þar sem ég mun m.a. starfa við umhverfismat og að þróa starfssemi búðar með fair trade vörum.