Ritdrit

Kristín Rut skrifar

Góður meðborgari
[info]kristinrut
Það er undarlegt hvernig maður fellur inní ákeðið 'mode' þegar manni bregður, kannastu við það? Mér finnst ég hafa öðruvísi sjón, viðbrögð, jafnvel perónuleika... og auðvitað finnur maður hita or titring í kroppnum og allt skeður svo hratt.
Fredrik á það til að bregða mér og hefur hann mikið gaman af þegar vel tekst til. Þá stekk ég til og öskra. Þó finnst mér ég ekki vera þessi týpa sem öskrar upphátt, því held ég að í undirmeðvitundinni veit ég að þetta er hann og því bregst ég öðruvísi við en þegar mér alvöru-bregður.

Um daginn var hérna annar maður sem lét mér bregða og kallaði fram mun sterkari og raunverulegri viðbrögð en þegar Fredrik gerir það. Enda var þessi maður ekki að reyna bregða mér, og í rauninni brá honum næstum meira við að sjá mig heldur en mér við að sjá hann. Þessi maður hafði ekki reiknað með að ég væri inni íbúðinni minni... á sama tíma og hann ætlaði að athafna sig þar.
Og undarlegt hvernig undirmeðvitundin leikur sér að manni þegar eitthvað svona er í gangi, leikur sér að spenningnum.
Þannig var það: ég sit í einu horni stofunnar og í hljóði eftirmiðdags í miðri viku les texta í tölvunni. Þetta er eini tímapunktur dagsins þar sem það er algerlega hljótt í íbúðinni, ekki einu sinni pikk á lyklaborði heyrðist. Þá hefði ég átt að heyra greinilega að hurðin inní íbúðina mína opnaðist, en ég heyrði það ekki greinilega og var óviss, svo heyrði ég ekkert meir, svo það tók mig soldinn tíma að ákveða hvort ég ætti að standa upp til að athuga málið.. fannst það vera langt ákvörðunarferli.. tveir mjög sterkir þættir í þessu ákvörðunarferli voru leti og sú staðreynd að ég hafði náð ótrúlegri einbeitingu við að lesa grein um heimskerfi (sem gerist ekki oft)... en ég ákvað að klífa framúr sófanum og þegar mér er litið fram í gang þá sé ég manninn, hann hafði þá komist allnokkra metra inní íbúðina meðan ég var að velta þessu fyrir mér. Af hverju gerir maður hlutina svona flókna að maður þarf að velta vöngum og efast og enda svo með sannfæringuna sem maður byrjaði með...
En nóg um það, þegar ég sé hann gerist þetta skringilega í kroppinum, ég staðfesti grun minn en er svo hissa á því að ég verð einhvern veginn dofin og á meðan ég er að hugsa hvað þetta er skrítin tilfinning og hvað það er ólíklegt að þetta gerist hérna heima hjá mér og hvað ég eigi nú að gera og að það væri nú góð hugmynd að læsa hurðinni líka þegar ég er heima, þá er hin ég búin með einhverju einkennilegu sjálfsöryggi að gera manninn stressaðan, bæja út honum, læsa hurðinni á eftir honum og athuga hvort einhver annar sé í íbúðinni. Þar næst hópaði ég saman ég-unum og byrja að titra og hugsa. En FURÐulegt! Ég verð að segja Fredrik frá þessu! hey, gerist þetta í alvörunni?, er ég kannski pínu hrædd?!
Svo tók Fredrik við, hjólar heim á mettíma og spyr mig hvort ég geti lýst manninum, hringir í lögguna, talar við nágrannana... svaka dæmi eitthvað, ég hafði ekki hugsað útí þessa hluti... þá er gott að eiga mann sem veit betur.
Og það var líka pínu spennandi að fá heim seinna um kvöldið tvær löggur fullbúnar með tækjatösku og allt... þeir yfirheyrðu mig og skönnuðu íbúðina eftir fingraförum og sögðu okkur vera góðir meðborgarar sem láta vita af slíku atviki.

Þar hafið þið það, þá hafði ég loksins eitthvað að segja frá! Svona líka er tilveran mín spennandi, ef ég er ekki að láta hlutina gerast þá koma atburðirnir til mín!

Vesen... nauðsynlegt
[info]kristinrut
 
Í landinu þar sem tíminn líður hratt en allt gengur hægt er tilveran undarleg. Ég bý í landi sem deilir sömu menningu og Ísland og sama grunnkerfi og það er ljúft. En það er stærra og það er margt annað fólk hér sem vantar að útrétta sömu hluti og ég og einhverra hluta vegna virðist ég alltaf lenda í jaðarúrtakinu sem lendir í veseni með hluti. Þeir vilja bara ekki virka þegar ég á í hlut. Í gamni mínu kenni ég því um að ég sé útlendingur og að ég sé ekki vinsæl viðbót í samfélagið þar sem ég á engan pening... en ég er smátt og smátt (án þess þó að sleppa alveg hinni skýringunni) farin að trúa því að ég sé einfaldlega óheppin og óþolinmóð. Ég er ekki enn búin að venjast þessum hæga takti 9-5 tílverunnar sem stýrir þessu landi. Ég get ekki ennþá skilið hvers vegna millifærslur sem gerðar eru í heimabanka á föstudegi koma ekki inn fyrr en á mánudegi við hádegisbil (og þá þarf maður sjálfur að vera með á hreinu að það sé til nægur peningur á reikningnum annars bara fer allt í fokk). Og þó að allt sé hér svo ægilega skilvirkt, hvers vegna virkar ekki neitt þegar ég ætla að nota það? Ef það er villa á heimsíðunni svo ég get ekki gert þá pöntun sem ég þarf að gera þá á ég einfaldlega að bíða þolinmóð fram yfir helgi til að það verði lagað. Það skiptir ekki máli að það skemmi öll mín plön, það er ég sem er svo vitlaus að ætla að útrétta um helgi en ekki á 8-5 tímanum. Hér er helgar ætlaður til afslappana og tómstunda. Þá á maður að baka og hitta vini og iðka útivist. Þá er ekki ætlast til að maður verði veikur um helgi þar sem apótekin eru lokuð laugardaga og sunnudaga. Þetta felur auðvitað í sér að þú sinni starfi þínu milli 8-5 virka daga en ekki á öðrum tímum. Það er þó undarlegt að mörg háskólabókasöfnin eru opin c.a. 10 - 14. Já hér gildir það að vera í mynstrinu og ekki taka hliðarskref, því þá er það.. greinilega... engum að kenna nema sjálfum þér að upp koma villur..

Að vera eða vera ekki með Svínaflensuna..
[info]kristinrut
Það er svona eins og að hanga heima aaalein allan daginn og vera illt en samt ekki nógu illt til að geta bara sofið... og þyrfti að læra en hef ekki þrek til þess og myndi langa að fara útúr húsi og gera eitthvað annað og skemmtilegt en hef ekki þrek til þess eða vil helst ekki taka þá áhættu að deyja.. þá hangir maður bara á facebook, þannig skilgreinir maður það að vera eða vera ekki með Svínaflensuna..
og þá fer maðurinn manns til Madrid til að gista á glæsihóteli með fullt of konum (vinnan) og skilur mig eftir aleina heima...
Hvað á maður að gera?
Reyna að blogga eitthvað af viti? ...niiii

miðbaugaslimbó
[info]kristinrut
Af fjármálum er minnst best að segja, en best samantekið í þeim orðum að ég er í limbói þar sem stöngin er íslensk bankayfirvöld með takmarkaða þolinmæði sem gera leikinn mögulegan en setja aukna pressu á mig (það er ekki 2007). En mér er u.þ.b. að takast að komast hinum megin síðustu hreyfingarnar eru þær afdrifaríkustu í því hvort mér takist að komast yfir án þess að fella þolinmæðina. Þetta er allt að koma. Þeir hérna hinum megin eru farnir að viðurkenna mig og bráðum fæ ég að leika með í þeirra spili með alvöru peninga.

Veröld mín hefur núna fjóra póla. Hmm ég get þróað áfram þessa líkingu.. ég er á miðbaug hér í Lund, á vestanverðum norðurpól mínum er Ísland og á austanverðum norðurpól mínum er Jokkmokk, á suðurpól er Perú. Þetta er sérhannaður heimur minn þar sem ekkert annað þarf í raun að vera til. Það væri líka hægt að horfa á þetta út frá hub-kerfi þar sem allar línur liggja til Lundar. Í verkefni um áhrif fyrirhugaðra framkvæmda alcoa á Bakka á ferðamennsku skrifa ég um mikilvægi þess að Húsavík verði sú miðja ferðamennsku sem landfræðieg lega bæjarins gefur möguleika til, með dásemdar náttúruperlur og auðlindir sjávar allt í kring. Það fær mig til að íhuga mikilvægi hvers og eins að vera miðja í sínu kerfi (djúpt ekki satt?), að hver og einn finni sér miðju og jaðarsvæði, óháð mælikvarða. Core-periphery kenningin segir jaðarsvæðin fátækari af auðlindum en þjóna mikilvægu hlutverki því þau styrkja miðjuna. Miðjan getur ekki orðið nema hún hafi jaðarsvæði. Það besta við þess konar landfræði er að miðjan færist úr stað með manneskjunni, þá er kenningin líka laus við fordóma. Staðbundnar auðlindir og sambönd við jaðarsvæði (flæði fjármuna og fólksflutningar) getur verið mæld og skilgreind eftir eigin tilfinningum eða veraldlegum verðmætum. Mikilvægasta auðlind mín er ég og það er ekki eins mikið af mér annars staðar eins og hér.

Landfræðideildin í Lund hefur allar hurðir læstar og enginn þar til að hleypa mér inn, þó svo það væri ekki nema til að finna þefinn af nýju deildinni minni, og þau ætla ekki að byrja að kenna fyrr en 2. sept., þetta verður ólíf bið.

Islandia
[info]kristinrut
Þá hitti mbl naglan á höfuðið í dag, braking news, að það er til svæði í Amazonas sem heitir Islandia, eins og Ísland heitir á spænsku altsvo.. Þegar ég bjó þar var oft slegið á létta strengi um það hvoru Islandia ég væri frá, hvort ég kæmi ekki bara hérna frá næsta héraði og þótti þetta mikið sniðugt.
Annars hef ég verið að lesa fornar sögur frá Amazonas - svæðinu sem á nafn sitt eftir þjóðflokka stríðkvenna sem þróuðust með aðeins vinstra brjóst til að vera færari með bogan og þær stálu karlmönnum til að eiga með þeim börn, héldu stúlkubörnum en sendu drengbörn tilbaka til föður síns. Una Amazona - Las Amazonas. Það var mikið sem vesturlenskir menn lögðu á sig að uppgötva undur regnskóganna, þetta stórhættulega svæði sem átti að geyma hvers kyns auðlindir og þar að auki gullríkið El Dorado. Amazonas er í dag ríkt af auðlindum en valdalaust að nota þær og því ofurfátækt. Og Amazonas konurnar berjast ekki líkt og áður enda eru þær í dag með tvö brjóst eins og við hinar. Enn þann dag í dag veit maður ekki hvort að í Amazonas hafi nokkurn tíma verið gullauðlind, því líklegast er að hún hafi verið þurrkuð upp af einhverjum spánverjanum, portúgalanum eða frakkanum. En gullið er mikilvægt þyngdarafl í sögunni, allir þessir uppgötvunnar-menn drógust ekki af forvitninni einni saman, eða af praktískum ástæðum eins og að mæla miðbaug jarðar, heldur er goðsögnin nærri í öllum þessum leiðöngrum. En hvað getur maður sagt? Erum við ekki öll í ómeðvitaðri leit að gulli og goðsögn?

Heim
[info]kristinrut

Með miðbæ Reykjavíkur í beinni frá Eyjunni.is sé ég hvernig fólk streymir í átt að Austurvelli í þjóðhátíðarmóð. Fólk bloggar um að veita eigi Jóhönnu Fálkaorðuna, sólin skín og sunnudagur yfir öllu. Hvað getur maður annað en að fá heimþrá? Heimþrá í miðbæinn sinn.

Hér á lýðháskólanum í Svíþjóð var fólk samankomið til að horfa á Eurovision í gærkveldi. Það var há stemning, með fánann á lofti var talað um Eurovision í ‘Globen’ í Stokkhólmi á næsta ári. Ég náði að vera rosa með á því að sænska lagið var gott, ég fékk gæsahúð þegar hún gekk á svið og hélt nú í alvöru að hún gæti unnið. Ekki hafði ég nú jafnmikla trú á henni Jóhönnu litlu og nú velti ég því fyrir mér hvort það hafi haft svona mikil áhrif á mig að ég hef ekki verið heima frá því að Eurovision ferlið byrjaði þetta árið. En það var reyndar svolítið spes að sitja þarna með hópi af svíum að horfa á slíkan viðburð. Einn í hópnum tók stjórnvölinn og hækkaði í botn þegar sænska lagið var endurtekið og lækkaði síðan mikið þegar það var búið, afdrifarík afstaða. Síðan sat hann næst sjónvarpinu þegar atkvæðagreiðslan byrjaði og hafði miklar skoðanir. Eftir fyrsta atkvæðakall fannst mér fyndið að segja ‘ég held að Ísland sé með fleiri stig en Svíþjóð’. Þeim fannst það ekki eins fyndið. Eftir annað atkvæðakall fékk ég svarið ‘ég held að Svíþjóð sé með fleiri stig en Ísland!!!’. En spenningurinn varð nú ekki sjálfbærari en svo, þegar þau sáu að Svíþjóð væri ekki að fá nein stig þá var minna og minna gaman. Og norski drengurinn varð líka minna og minna sætur. Við miðja atvkvæðagreislu reis fremsti gaurinn upp og sagðist ekki ætla að taka þátt í þessu lengur, þetta er bara bull!

Ég baðst afsökunar á því að Svíþjóð hafi ekki einu sinni fengið stig að ráði frá Íslandi, og að við fengum mun hærri stig frá öllum nágrannalöndunum. Mér þótti það í alvöru leitt og það dugði reyndar pínu til hughreystingar að ég vissi að mamma myndi kjósa Svíþjóð.

Þannig hafði ég nú ekki marga að fagna með í gær, svosem alveg eins gott, enda verkefnavinnuhelgi hjá mér.


Ætti með vissum hætti...
[info]kristinrut
Ég ætti að fara oftar inná facebook, en þó ætti ég að eyða minni tíma fyrir framan tölvuna.
Ég byggi framtíðarvonir mínar við að sitja og skrifa... það tengi ég við allt sem ég vil gera, fara og koma aftur og skrifa um það, á meðan og eftir.
Ég þoli illa að fara ekki út fyrir dyr heilan dag, þó næ ég aldrei að gera allt sem mig langar sem ég get bara gert inni fyrir framan skjáinn, á lyklaborðinu.
Að vera passlega oft og mikið inná facebook, að skrifa passlega oft blogg, að skrifa líka bréf og tölvupósta, svo voru líka hugmyndir um að skrifa greinar... sú löngum kom til mín sterklega um helgina, en fullkomnunaráráttan setur á mig bönd.
Ég hef líka gæluverkefni, sem verður líka að gerast, að fara í gegnum líf mitt sem gerðist innan í þessari tölvu minni síðan vorið 2004. Allir word filar sem hafa verið skapaðir síðan þá (794 talsins) þurfa að skoðast, endurnefnast og flokkast og verða hluti af nýja lífinu inní tölvunni sem hefst þetta vorið. Það er mikið efnið sem ég hef skrifað og litlu munaði að það dó allt saman, en núna fær það að lifa áfram með mér og ég rifja upp margt gagnlegt meðan ég skapa nýtt.
Ég ætti með þessum hætti að upphefja allt sem ég hef gert hingað til og halda áfram.

Íslendingur í dag
[info]kristinrut
<<REYKJAVIK. Islands socialdemokratiska statsminister Johanna Sigurdardottir har nu ett starkt stöd av väljarna att leda landet som drabbats så hårt av den ekonomiska krisen. >>


Vegna undanfarinna atburða sem hafa orðið fréttnæmir í Svíþjóð er hægt að segja að þekking hér í landi um Ísland í dag hefur stigið til muna. Ég dæmi það út frá því að ég fæ ekki eins oft spurningar um  hvernig við gröfum kjötið eða fiskinn, hitum húsin með mór, hvort við syndum ekki oft í heitum uppsprettum, hvort það sé til sjónvarp á Íslandi.... heldur spyr fólk um efnahagskreppuna og nýju ríkisstjórnina og hvað mér finnist um Jóhönnu Sigurðardóttur. Þetta er jákvætt. En á sama tíma sem ég gleðst yfir því að svíar vita eitthvað um hvað er að gerast á Íslandi vildi ég óska að haft væri í huga að eitthvað annað gerist á Íslandi en efnahagskreppan akkurat núna. Sumir spyrja með varkárni og umhyggju hvernig fjölskyldan mín hefur plummað sig, vinir mínir, á meðan aðrir láta sér nægja að staðhæfa að til Íslands geti ég nú varla farið eftir vinnu (hvað þá SÆNSKI kærastinn minn) því þar er nú bara kreppa. Ég reyni að fara hægt í sakirnar að benda á að í hinu æðisgengna Svíalandi ríkir reyndar líka efnahagskreppa. Það eru nú ekki allir sem taka eftir því í sínu daglega lífi en enginn getur neitað því, hér er ástandið reyndar ekki gott. Atvinnuleysi eykst og minni hneiksli í bönkunum byrja að uppljóstrast.

Stundum er ég reyndar ekki bara íslendingur sem get ekki farið heim af því þar er bara kreppa. Stundum er ég ofurgáfaða manneskjan sem hefur lært sænsku, ótrúlegt alveg finnst mörgum hvernig það getur farið saman að vera fædd á Íslandi en geta talað sænsku!
Í öðrum aðstæðum er ég ekki svo ótrúleg, heldur er ég jafningi, nefnilega þegar ég þurfti að pissa og var stödd á svæði Stokkhólmarháskóla um daginn og fyrir valinu var partý náttúruvísindafélagsins sem var í gangi skammt frá (samkomustaður Naturvetenskapliga föreningen, betur þekkt sem Gröna Villan). Ég skildi ekki í því að vinkona mín var feimin að fara þar inn og nota salernið, fyrir mér var tilfinningin eins og að nota baðherbergið heima hjá mömmu. Þetta var heima. Og ég fór þaðan eftir að 2 klst. spjall við húsmeistarann (ábyrgðarmaður partýhaldsins kallast svo) með titilinn Formaður Anté og kunnáttu um allar hefðir og stjórnarhætti félagsins (Einkenni þeirra er froskurinn, við höfðum Fjallið...). Fylltist spenningi að koma aftur inní háskólasamfélagið... þar sem fólk skilur mig!

En það er gott að finna fyrir því að fólk skilur mig af því það eru nýafstaðnar kosningar, það er líka spennandi hér. Vinkona mín hér í skólanum gat meira að segja sagt mér úrslitin áður en ég hafði kveikt á tölvunni til að athuga fréttirnar í morgun. Merkilegt.


Yfirlit
[info]kristinrut
Síðan ég lauk B.Sc. í ferðamálafræði frá HÍ fyrir rúmu einu og hálfu ári síðan hef ég verið að fást við ýmsa verkefnavinnu auk þess sem ég lauk prófi í sænsku fyrir útlendinga á hraðferð við Lunds Universitet. Ég var búin að sækja um masternám við LU þegar ég datt inná námskeiðið Global Påverkan sem bauð uppá skiptinám milli Svíþjóðar og Perú og þriggja mánaða starfnám í hvoru landi. Þá ákvað ég að geyma masternámið í eitt ár. Í starfsnámi mínu sl. ár hef ég m.a. starfað við að þróa nám í vistvænni ferðamennsku í regnskógum Perú og starfað með ferðaþjónustuaðilum í Gunnarsbyn í Norrbotten í Svíþjóð.

Starf mitt í framhaldsskólanum ITSPEM (Instituto Superior Tecnologico Publico í El milagro) í Iquitos, Perú veitti mér m.a. tækifæri til að nýta menntun mína í ferðamálafræði. Hlutverk mitt var að vinna með Guía Oficial de Turismo, leiðsögunám skólans sem er með áherslu á vistvæna ferðamennsku. Ég aðstoðaði við þjálfun nemendanna og kom með tillögur til frekari þróunar námsins. Meðal verkþátta sem komu uppá borð hjá mér voru enskukennsla, rýna kennsluefni námsins og tækniaðstoð. Verkefnið sem ég einbeitti mér einn mest af fólgst m.a. í ljósmyndun, GPS mælingum, skráningu á heitum gróðurtegunda og að safna hugmyndum nemenda um hagnýtingu náms síns. Að loknu starfi skilaði ég af mér tveimur meginskýrslum: Programa de Implementación de aplicación práctica de la carrera Guía Oficial de Turismo de ISTPEM (Leiðbeiningarit til hagnýtingar leiðsögunáms ISTPEM) og Manual de difusión e información del circuito ecoturistico del Milagro para formación de estudiantes en la carrera Guía Oficial de Turismo en ISTPEM (Handbók fyrir nemendur í leiðsögunámi við ISTPEM við leiðsögn í gönguleiðinni í El Milagro).

Í starfsnámi mínu í Jokkmokk og Gunnarsbyn í Norrbotten í Svíþjóð hef ég unnið með sanngjörn viðskipti, unnið í fair trade búðum sem eru að finna í báðum bæjunum og hef haldið fyrirlestra um fair trade og um sjálfbæra ferðamennsku. Gunnarsbyn er með í verkefninu Hållbara bygder sem er stýrt af Sveriges Landtbruksuniversitet og ég tók þátt í því starfi með aðalfókus á sjálfbæra ferðamennsku. Núna er ég að leggja lokahönd á mat á sjálfbæra ferðamennsku í Gunnarsbyn útfrá að hafa heimsótt og tekið þátt í starfi ýmissa ferðaþjónustuaðila á svæðinu.

Á meðan á námskeiðinu hefur staðið hef ég einnig bætt tungumálakunnáttu mína til muna, spænskuna, sænskuna og enskuna, skiptinámið er mikið falið í því að túlka og þýða vegna þess að flestir sem koma að verkefninu, leiðbeinendur og þáttakendur tala ekki sömu tungumál. Í lok maí mun ég síðan ljúka námskeiðinu með einstaklingsverkefni sem ég hef valið að fjalli um praktískt starf í ecotourism og sjálfbærri þróun á afmörkuðu svæði (Gunnarsbyn og El Milagro) útfrá staðbundnum aðstæðum og auðlindum sem og hnattrænum áhrifum.

Eftir þessa reynslu hef ég fengið aukinn áhuga á að vekja athygli á áhrifum ferðamennsku bæði á umhverfi og samfélag og að starfa með samspil ferðaþjónustu, iðnaðar og náttúruverndar. Því er ég ákveðin í að halda áfram í masternám í umhverfis- og sjálfbærnifræðum í Lundi í haust.

Hægt og hljótt
[info]kristinrut

Vaknaði á laugardagsmorguninn án áætlana, án plans, án vina.

Allt í einu var allt búið og ég fattaði það ekki fyrr. Heil helgi þar sem mitt eina verkefni var að flytja í nýtt herbergi var framundan og ég var ekki undir það búin að haf ekki neitt fyir stafni. Kl. 4 um nóttina hafði ég kvatt perúönsku vini mína, þau höfðu komið sér fyrir í leigubílnum og ég vinkaði þeim burt í átt að Stokkhólmarflugvelli.

Þetta er búið. Nú erum við bara fjórar eftir, sitjum uppi með hvor aðra og höfum hafnað á sama gangi, deilum sama eldhúsi og þar sem þetta allt byrjaði. Þennan laugardagsmorgun höfðu þær líka gert sér plön um að hverfa til Stokkhólmar og allt mögulegt, en ekki ég. Óplönin staðfestust líka þegar ég þennan laugardagsmorgun gaf mér tíma til að fara inná internetbankann minn, já nei, þú átt ekki neitt. Helgin hefur því samanstaðið af göngutúrum, magaæfingum, kaupa í matinn fyrir peninga sem eru ekki til, spila bubbles, taka til og horfa á bíómynd.

 

En það er yndislegt hversu kósý maður getur gert það, þó ekki birtist nema einn vinur eða tveir að kvöldi dags og maður eldar saman og svo man maður að það er 'earth hour' svo við slökktum ljósin og föstuðum í 1 1/2 tíma. Og hversu yndislegt er það að hugleiða saman í þessu sama herbergi og þetta allt byrjaði, hvernig við höfum þróast. Hversu vel hef ég lært að þola þessar stelpur sem ég hef deilt lífinu með síðastliðna 7 mánuði, hversu mikið hef ég lært af því sem við höfum mátt þola. Og nú eru 2 mánuðir fyrir stafni fyrir okkur að hafa það næs og vinna úr okkar lærdómi, minna okkur á allt þetta, öll þessi litlu móment sem við höfum upplifað.

Og ástæðan fyrir því að ég var ekki undir það búin að eiga fríhelgi er að ég verið svo upptekin við það að upplifa. Ég man ekki hvenær ég átti síðast heilan dag í fríi. En ég man hvað ég hef gert síðan þá.

Ég hef kvatt heimahagana í NorðurSvíþjóð, í faðmlögum með manneskjum sem ég mun aldrei gleyma.

Ég hef túlkað og þýtt milli spænsku og sænsku/ensku í óteljandi marga tíma.

Ég hef setið í heitapotti og farið í gufubað útí miðjum skógi og rúllað mér uppúr snjónum.

Ég hef í nokkrar sekúndur óttast um líf mitt er ég kenndi einni af perúönsku leiðbeinendunum að keyra vélsleða á meðan á heimsókn þeirra stóð í Jokkmokk.

Ég hef verið með að reka hreindýr á vélsleða.

Ég hef verið að höggva við og bera og þannig skilið hvað ferðaþjónustan í norðri felur í sér.

Ég hef fengið gjafir, ótrúlegustu gjafir, eins og silfrislegin kåta (hefðbundið ílát úr samamenningunni) frá biskupnum sem að auki skrifaði nafnið mitt rétt og hálsmen með steini sem aðeins er að finna í einu fjalli þarna uppfrá.

Ég hef verið með prestinum og djáknanum í guðþjónustu fyrir eina samakerlingu sem býr ein í húsi í klst. fjarlægð frá Jokkmokk, sálmabækur, harmonikkan, kalekurinn, allt var með. Hún hafði hringt og sagt að það væri komin tími til að þau kæmu, þetta gæti dugað sem Markaðsmessan, þá þyrfti hún ekki að fara á Jokkmokkmarkað.

 

Núna tekur við að vinna úr þessu öllu saman og öðrum heimi að auki sem ég hef kynnst þessa síðastliðna 7 mánuði. Ég kannski geri eitthvað stórkostlegt, en fyrsti þáttur í því var að hvíla mig og eyða helginni í ekki neitt.

Af hlýnindum
[info]kristinrut
Ég mætti bíða fram í mars, og væri heppin að fá að upplifa þann tíma því þá væri bjartara og fallegra yfir öllu. Það segja mér margir hér í Norrbotten, allir frekar sorrý yfir því að ég hafi þurft að koma hingað í hávetur í janúar. Mér hefur ekki fundist það svo leitt að vera hér um hávetur, upplifa rúmlega -30° frost, sérstaklega þar sem ég get á heimilinum fengið að lána dúnúlpur og fóðruð stígvél. Það horfir ekki illa til veðurs nema maður klæði sig illa. Ekki getur maður ekið vélsleða í sól og sumri.
En núna er ég farin að skilja hvað allir voru að tala um, það hlýnar til og ég finn muninn ekki bara á hitamælinum heldur í öllu lífinu. Þó ég fari ekki að heiman án snjóbuxanna þá dugar lopapeysan að ofan. Þegar ég geng um götur bæjarins er sólin hærra á himni og hlýjar mér í kinnunum. Og ég sé snjó falla niður af þökum húsanna, snjórinn nær ekki lengur að halda sér og þrjóskast við hitan frá húsunum er hlýnar í lofti. Þökin verða bráðum auð þar sem áður var hægt að sjá tugi cm af lögum síðastliðinna snjókoma. Ég heyri fleiri vélsleða keyra framhjá húsinu, eins og allir sé að nýta síðasta sénsinn að fara í vélsleðatúr.
En það hættir ekki að snjóa, ekki alveg strax, þeir segja það að þó það hlýni þá sé marsmánuður snjómánuður. Það gildir að nýta tækifærið meðan snjórinn er hér og ég er hér. Eftir aðeins tvær vikur kveð ég norðrið. Allir segja líka að ég verði að koma aftur í sumar... tjah eða að sumri, þá skilji ég umhverfið allt miklu betur.

Á kafi
[info]kristinrut

Eftir ágætlega langan dag (kynning í Jokkmokk í gærkveldi og keyrði til Gunnarsbyn kl. 7 í morgun og beint á vélsleða).. ákvað ég að fara og kíkja í búðir í Gunnarsbyn... já eða aðra af matvörubúðunum tveimur. Hugmyndin var að kaupa kannski múslí og örbylgjupopp og fá það skrifað á reikning Kurts, sem ég bý hjá, samkvæmt fyrirmælum. Þetta yrði mín fyrsta ferð í búðina, ég hef ekki orðið það fræg ennþá að hafa verið þar. En búðin er s.s. fræg, hún er nefnilega með í kvikmyndinni Så som i himlen, en það var Kurt líka. Svo Gunnarsbyn er kannski ekki svo lítill þegar þannig er litið á það.
Hvernig sem því líður, þá ákvað ég að fara í búðina. Fyrst þá sem er nær, en kom að læstum dyrum. Svo ég fór að hinni búðinni... hélt ég gæti stytt mér leið... slæm hugmynd. Gatan sem ég fór var botnlangi, en ég hugsaði ekkert mál, ég labba bara yfir skaflinn hérna og niður þessa brekku og þá er ég komin á hinn veginn. Það er nefnilega svoleiðis í norðri... það snjóar mikið.. það mikið að það getur stundum verið erfitt að sjá hversu djúpur snjórinn er... Já ég endaði s.s. á því að vaða snjó sem náði mér uppá mitt læri. Þegar maður reynir að labba í svona snjó þá lendir maður iðulega á bossanum, og ef maður reynir að reisa sig upp með höndunum, þá lendir maður á fjórum fótum á kafi í snjónum. Einhvern veginn þarf maður bara að finna styrkinn í fótunum, því maður er jú alveg viss um að allur bærinn sé að horfa. En að snúa ekki við þegar maður uppgötvaði hvað snjórinn var djúpur... neeeei, maður er bara svo harður af sér. Tók mig örugglega 15 mínútur að komast niður þessa brekku.
Svo var auðvitað hin búðin lokuð þegar ég kom þangað.

Annars gengur allt voða vel hér í Norrbotten.

Samaballið
[info]kristinrut

Einu sinni á Jokkmokk markaði fór ég á Samadans. Mér hafði verið sagt að aðdráttaraflið væri bara falið í því að sjá svo marga samabúninga samankomna á sama stað (altsvo ekkert spes). Fyrri hluti upplifunarinnar átti vel við þessa lýsingu, nefnilega röðin til að fá miðana á ballið. Þar voru samankomnir ungmenni samamenningarinnar klædd í sitt besta, og viti menn, þau hegðuðu sér nákvæmlega eins og hver önnur ungmenni... reyndu að troða sér framfyrir í röðinni, voru allt of full, klíkuskapur dauðans. Þá hugsaði ég, þetta ball er örugglega ekkert nema slagsmál og fyllerí, og ef ég spáði í því þá meikaði það sens fyrir mér: þangað koma samar frá öllum hornum Lapplands, frá Finnlandi til Noregs, hver með sinn búning, sitt stolt.... það hljóta að verða slagsmál! Svona eins og á almennilegum sveitaböllum. Það kom í ljós að þetta var eins og hvert annað sveitaball nema að því leiti að það voru engin slagsmál (nema einstaka drama á dansgólfinu), en mikið af samabúningum. Þá stakk ég í stúf, ég og vinkonurnar, því við vorum bókstaflega þær einu sem ekki voru í samabúningum.
Ég hafði líka heyrt að þetta væri ekkert spennandi vegna þess að maður fengi að finna fyrir því að maður stingi í stúf sem kæmi þangað án búnings, fyrir utan að þeir vita að maður er ekki sami, hvaða erindi hefur maður þá þangað inn? Þá sagði ferðamálafræði-hjartað í mér að ég vildi ekki þröngva mér inn þar sem ég á ekki heima bara til að horfa á fólkið. En ég ákvað að einu sinni getur maður farið með straumnum án þess að hugsa of mikið. Og viti menn, við vorum einu túristarnir á staðnum. Og ég naut þess að horfa á unga fólkið dansa bugg í paradansi við alls kyns lög sem hljómsveitin spilaði, frá Eurovision lögum til hard-rock-jojks (jojk er hin hefðbundna tónlist samanna). Hið síðarnefnda var sérstaklega vel tekið af hópnum, þar sem allir voru á dansgólfinu og/eða hópuðust upp að sviðinu. Allir í sínum fallegu litríku fötum, allar stelpurnar í kjólum. Þar fékk maður líka góða tískusýningu, innblik inní 'new-age sami' þar sem hefðbundnir búningar mæta nýsköpun í hönnun, eins og stuttur gullkjóll með samabelti og öðrum fylgihlutum bróderuðum með tin-þræði.
Þetta var fínt að prófa einu sinni... en spurning hvort maður nenni á næsta markaði, að bíða í röðinni.

Fimmtudagur í Jokkmokk
[info]kristinrut
Ég ætla að segja ykkur frá síðasta fimmtudegi, venjulegur vinnudagur í Jokkmokk kirkjustarfi með meiru.

Dagurinn byrjaði snemma, ég var mætt til að leggja af stað til Porjus með Gunnevi kl. 8 um morguninn. Porjus er ein af bæjunum sem tilheyrir sókninni og er í um hálftímafjarlægð. Gunnevi er bolluleg miðaldra kona með sítt ljóst hár og topp og er oftast áhyggjufull á svipinn, passar fullkomlega í hlutverkið að sjá um barnastarf kirkjunnar. Þessi dagur var enn ein prófunin í því sem ég hef alltaf haldið að ég gæti aldrei unnið við, börn og gamalmenni. Við byrjum á því að taka á móti barnahóp úr leikskólanum og tala við þau um ólík lönd og hvernig það gerðist að kristna kirkjan er til í öllum þessum löndum... og þegar við sýndum íslenska fánann þá hélt ein af kennslukonunum sem kom með að það væri norski fáninn... svo mikið vita grannlandar okkar um tjah grannlöndin sín.. ég er hætt að vera hissa. Síðan var tími til að fá sér kaffi og bollur meðan börnin leiktu sér... passlega mikil vinna þetta. Kirkjustarfið er í raun bara kaffi og bollur.. hef ég komist að.
Síðan hjálpa ég aðeins til við að ganga frá, það tekur u.þ.b. 2 mín þar sem hópurinn er ekki stór. Svo er það tjill og spjall þar til það er kominn tími til að fara á elliheimilið og drekka kaffi þar.
Presturinn Gotthard heldur smá helgistund og gamalmennin keppast við að reyna að sjá textann í sálmabókunum en raula í raun bara eftir minni. Það þarf ekki að hafa áhyggjur af Ellu gömlu, þó hún sé orðin alveg blind, hún kann alla textana, allavega á samísku. Það gengur vel. Hún vakti strax athygli mína þegar ég gekk inn því hún var búin að klæða sig fínt fyrir helgistundina, í samíska búninginn sem virðist ansi gamall en stendur þó fyrir sínu með silfurnælunni og blúnduhúfunni og öllu.
Anders fellur inní hópinn af sérvitringum og er örugglega orðinn eldri en mörg þeirra, en hann er sko bara í heimsókn. Búinn að fara alla leið til Jokkmokk í dag og athuga hvernig gengur. Gunnar er stór og mikið skeggjaður en orðin ansi skjálfhentur. Hann hefur mikið að segja eins og áður, þekktur sem Porjusjesús þar sem hann gekk um fjöll og firnindi og predikaði að innistæður og vextir væru verkfæri djöfulsins. Hann vildi lifa alveg óháður peningum. Nú er hann fastur í hjólastól og tekur mikið af lyfjum, og það er svolítið erfitt að skilja hvað hann segir. Anders segir það helst í fréttum af sér að hann sé byrjaður að reykja! Þá fær hann það komment að flestir ná því að verða nógu klárir á æfinni að hætta að reykja, en þá hrekkur uppúr Gunnari 'hann hefur tíma, hann nær því sjálfsagt að verða klár,'.
Meðal ég hlusta á líflegar samræðurnar þá tek ég ekki eftir því að Ella er farin að rausa útí tómið fyrr en ein af sjúkraliðunum kallar í eyra hennar, 'Ella við tölum bara sænsku hér'. Seinna undir klíðnum af samræðum er Ella farin að raula vísur á samísku, og ég velti því fyrir mér hvað hún sjái fyrir sér í blindum augunum undir blúnduhúfunni.
Eftir þessa hörðu vinnu fannst prestinum kominn tími til að ég fengi að skoða mig um í Porjus. Við fórum í second hand búðina sem er víðsfræg og enduðum á því að fá okkur hádegishamborgara á Laponia Grill, ómissandi smábæjarsjoppan þar sem við rekumst á Anders aftur, hann veit hvar hann á að vera til að missa ekki af neinu.
Á leiðinni til Jokkmokk aftur föttum við presturinn að við gleymdum að skoða kirkjuna!
Burt séð frá því hélt dagurinn áfram aktívt þar sem ég skellti mér út á gönguskíði, datt oft og kom loks heim vel sveitt og stirð eftir 3 km ferð sem nægðu mér til að ná tökum á því að fara niðurímóti á gönguskíðum.
Um kvöldið skellti ég mér síðan á fyrirlestur hjá nýdoktor Karinu sem hefur varið 4 árum í að kanna ólík viðhorf samfélagshópa til skógarins í sveitarfélaginu Jokkmokk og greiningu á viðburðum í báráttunni um verndun skóganna eða skógarhögg. Það var mikill innblástur fyrir mig að hlusta á hana og eftirá að spyrjast fyrir um aðferðir hennar.
Viðburðarríkur dagur.
Í dag er laugardagur og ég á að vera í 'fríi'. Við erum búnar að fara í vélsleðaferð og ég er að peppa mig upp í að fara út á gönguskíðin aftur, í þetta skiptið ætla ég ekki að detta... eins oft.

Engin lognmolla þó það sé þoka
[info]kristinrut

Þegar ég labbaði út úr vinnustaðnum í dag með kollega mínum Violu hló hún að mér þegar ég sagði að það væri fallegt úti, náttúran bjó til hvíta þemað og manngerða umhverfið fellur inní það og skemmir ekki fyrir því, ekki hér.

Viola er samakona sem nær mér upp að mjöðm og hlær skerandi hlátri. Hún ber samamenninguna með sér passlega mikið, með útskorna eyrnalokka og leðurarmbönd, en hún er ein af fáum sömum sem treystir sænsku kyrkjunni nægilega mikið til að hafa þar vinnustað. 
Viola er einnig sú sem lætur okkur vita ef hreindýraréttir verða að veruleika, þá er það í allra fyrsta lagi kvöldið áður og þær hefjast þegar ljóst er á himni morguninn eftir. Hreindýraréttir eru ekki skipulagðar af mannavöldum heldur fer það algerlega eftir hegðun dýranna og veðrinu. Maðurinn hennar Violu er hreindýrabóndi, hann sér um dýr heimilins fyrir fjölskyldumeðlimina fjóra sem öll eiga eigin dýr með eigin eyrnamerkingar. Hann er þó einn af fáum sömum sem getur starfað sem hreindýrabóndi að fullu starfi.
Já það er ýmislegt bara í þessum lýsingum hingað til minnir á Ísland, réttirnar, kjör bænda, en auðvitað erum við smátt og smátt neydd til að færast frá því að láta öfl náttúrunnar um að stjórna, eins og samarnir.

den som glidit från naturen
bryr sig inte om att tro
fågeln måste dödas
för att ha den kvar i handen
Nils-Aslak Valkeapää
 
Þessi samarithöfundur er duglegur við að gagnrýna félaga sína sem flutt hafa til borgarinnar og setur samansemmerki á milli þess og að missa samband við eða samkennd með náttúrunni. Auðvitað getur maður orðið þreyttur á slíkum óraunhæfum kröfum á manninn, en þó eru ljóðin hans leiðin að því að skilja samiska hjartað. Ég gæti næstum skrifað upp alla bókina til að sýna fram á þetta, en ég læt það vera. Þessi ljóðpartur er náttúrugróin útgáfa af því sem plágar okkur öll: að vilja éta kökubitann en einnig eiga hann. Og þannig líta margir undarlegum eignaraugum á náttúruna. Til að geta örugglega virt viltan fuglinn fyrir sér er eina leiðin að drepa hann og taka hann með sér.

Engin kalsár
[info]kristinrut

Nú er ég búin að vera í Jokkmokk í viku og ég hef ekki fengið nein kalsár enn. Þó búin að fara á skíði, sparka 'spark', taka myndir í frosti (sem er í alvöru hættulegt) og keyra snjósleða. Að auki er ég með sönnun fyrir þessu öllu saman.

Einnig, er hægt að fylgjast með lífinu hér. Ef þið fylgist vel með þá getiði séð þegar ég vinka í myndavélina, einhvern daginn.

Sami eda Lappi, same same?
[info]kristinrut

Ég hef alltaf fundist eitthvad sérstaklega kúl vid manneskjur sem búa í nordurhluta nordurlandanna (eins og their kúlistar sem búa úti á landi heima). Thad er ennthá upplifun mín medan ég faerist naer og laeri meira og meira um samamenninguna.

Fyrir nokkrum hundrudum árum var ímynd samakvenna ansi töff: skilur barn sitt eftir vafid í reifar og hengt uppí tré med mergbein ad naga medan hún vippar sér á veidar med manni sínum.
Nú birtist hún í bláum, graenum og raudum samabúningnum komin beint frá Arlanda flugvellinum. Graeni liturinn bróderadur fyrir ofan thann rauda sem sýnir ad hún er gift. Hún velur thó fremur ad skipta yfir í samabúninginn eftir ad hún var komin í skólann til ad tala vid okkur, búningurinn er of hátídlegur fyrir henni. Held hún hafi ekki skilid eftir barn heima med mergbein ad naga medan hún skrapp enda eru börnin hennar flogin úr hreidrinu. Hún er haestánaegd yfir ad elsta dóttirin er gift sama sem á hreindýr.
Nú er talad um samamenninguna en ekki lappamenninguna, núna eftir ad samar skammast sín ekki lengur fyrir ad vera minnihlutahópur. Thad vekur ennthá athygli ad fara í samabúningnum um ganga Arlanda en sem betur fer ekki á sama hátt og ádur. 'Svíar' eru hissa á ad sjá sama á sudurlandi, en eru (langflestir) haettir ad kalla á eftir theim 'gå hemm lappjävel!'.
Í tímaritinu Same same, but different las ég grein eftir einn í uppnámi yfir ad stoltir samar séu í dag ordnir snobbhanar sem afneita lappanafninu. Hvers vegna ad sýna adeins hluta af arfleidinni spyr thessi stolti Lappi. Ég hélt ad thad vaeri ordid réttara ad nota samanafnid en nú er ég óviss.. Á leidinni hér um sveitina hef ég séd ansi mörg sérnöfn og nöfn á fyrirtaekjum med lappanafninu í. Thad var annars rannsakad ad Lapplandid sem samar kalla Sápmi ad uppruna, hafi haldist í nafninu Suomi sem er í dag Finnland á finnsku og thjódin í nordri var köllud somi. Ég vil ekki leidrétta íslendinga sem flestir kalla thetta land í nordri Lappland thví ég á eftir ad komast ad thví hvad fólkinu hér finnst. Allavega er Sápmi og thessi tengdu hugtök eldri en Lappland og thví e.t.v. réttara ad kalla thad.... Samaland?
Thangad til ég er búin ad komast ad meiru
Nåå nåå (bae bae á samísku)

Bara að ferðast og svona
[info]kristinrut

Það er nauðsynlegt að horfa á MTv stundum. Nú fæ ég nefnilega að nota gamla flatskjáinn hans Fredriks og horfi á Picture in picture.

Stelpukondóið:
'I've forgotten how to date...'
'..english teaparty dresses and coctailparty dresses.. I wanna look casual..'
'I did not like, like, he is not my type, at all..'
'Were you still with him like two or three saturdays ago?'
'Let me look in my calendar..'
...
'I don't compleatly trust Spencer, but I do trust that he likes you'


Strákakondóið:
'I really like Heidi, I think if you're gonna date someone, it should be with Heidi.'
'That's my logic, but I'm like wooow, you know?'
'So who's gonna be at the club tonight?'


Ein mikilvægasta sálfræðin er að minna þig á að það sem þú gerir í lífinu er mikilvægt eða jafnvel merkilegt. Það er svo eðlilegt að draga úr því sem maður sjálfur er að gera en þá gildir að bera saman við eitthvað absúrt... Eins og MTv líf.
Ég hef verið að spá mikið í því hvað ég hef flogið mikið síðastliðið ár, reiknaði það saman: 54 tímar.
Var búin að ákveða að fljúga í lágmarki þetta árið en eyðilagði það strax með því að fljúga á nýjarsnótt. Annars er ég heima í einu stoppinu. Takk fyrir jólastoppið heima. Held svo áfram að ferðast norðar og norðar smám saman, í lest! Ég er búin að kaupa mér snjóbuxur sem hluti af undirbúningnum. Búin að læra að frostáverkar er ekki eitthvað sem er kúl. Nýja árið byrjar vel, þetta gengur vel.


Heima
[info]kristinrut

Síðastliðnar 4 vikur hef ég tekið misstór skref á leiðinni heim. Með hverju skrefi í þessu ferli nálgaðist ég ‘heima’ landfræðilega og andlega. Þegar ég fór til Lima frá Iquitos, þegar sænsku vinkonurnar komu til Lima og ég talaði aftur eitthvert kunnuglegt tungumál, þegar ég lenti svo í Stockholm og hitti Fredrik, þegar ég kom í skólann í Sigtuna og sá að jólin voru komin, þegar ég kom til Sögu í Uppsala og við misstum okkur yfir Baggalútslögum, þegar ég kom svo heim til mömmu og margir yndislegir safnaðir saman við matarborðið yfir lambi, þegar ég kom svo í gær til Vestmannaeyja til hinnar fjölskyldunnar minnar.. og svo þegar ég fer eftir tvo daga heim til Lund, þá er hringurinn lokaður og jólafríið senn á enda og ég fer aftur af stað, í burtu. 

Það er ekki lítið ríkidæmi að finna kunnugleika á svona mörgum stöðum. Í íbúðinni minni í Lund er uppi jólatré og þar er skrifborðið mitt og bækurnar mínar. En á meðan ég er ennþá á leiðinni þá er gott að stela tíma og setjast og lesa Bókaþjófinn hérna heima hjá pabba.



Til skýringar á hvad ég eiginlega er ad gera í lífinu
[info]kristinrut
 Kristín Rut Kristjánsdóttir skrifar frá Lima að lokinni þriggja mánaða dvöl í Iquitos.

 

Síðastliðnum þremur mánuðum eignaði ég sjálfboðaliðastarfi í framhaldsskólanum Instituto Superior Tecnologico Publico í samfélaginu El Milagro skammt frá borginni Iquitos. El Milagro er samfélag í nánum tenglsum við Peruönsku regnskógana sem hefur byggst upp af framhaldsskólanum, grunnskólanum Colegio Agropecuario (landbúnaðargrunnskóli) og íbúðahúsa í nýju hverfi hinum megin vid veginn. Þar er hvorki símasamband né netsamband og rafmagn er haft í gangi 3 tíma á dag og er knúið af olíumótor. Tölvurnar þrjár í skólanum eru knúnar með sólarorku. Skólarnir tveir eru sérhæfðir í landbúnaðarfræðum með tilheyrandi þjálfun í að sjá um ólíka ræktunarreiti og húsdýr. Skólarnir eru einnig reknir undir félagasamtökunum Fe y Alegría (sem þýðir von og hamingja) sem starfa vítt og breitt um Perú og í Afríku en staðbundið reka þau samtals 36 skóla á svæðinu nálægt Iquitos. Fe y Alegría starfa að því takmarki að samræma gæði í menntun og gefa fleirum tækifæri á að sækja menntun.

 

Ég bjó með kennurunum á grunnskólanum mánudaga – föstudaga og vann í framhaldsskólanum. Um helgar átti ég herbergi í bænum og átti því líka kost á því að kynnast ferðamannaáfangastaðnum vinsæla Iquitos og lifnaðarháttum við ánna Amazon.

 

Starf mitt á framhaldsskólanum ITSPEM var að hluta til tækifæri til að nýta menntun mína í Ferðamálafræði við Háskóla Íslands. Hlutverk mitt var að vinna með námið Guía Oficial de Turismo (leiðsögn), aðstoða við þjálfun þeirra og koma með tillögur til frekari þróunar námsins. Meðal verkþátta sem komu uppá borð hjá mér voru enskukennsla, þýðingar við ýmis tækifæri, rýna kennsluefni námsins og tækniaðstoð. Verkefnið sem ég einbeitti mér einn mest af, úttekt á gönguleiðinni í El Milagro, fólgst m.a. í ljósmyndun, að taka mælingar með GPS tæki, að skrá heiti gróðurtegunda og að safna hugmyndum nemenda um hvað þau töldu mikilvægustu þætti náms síns. Að auki var það mikilvægur hluti starfsins að taka þátt í hinum ýmsu viðburðum skólanna og Fe y Alegría: allt frá fundum, ráðstefnum og heimsóknum hópa til skólans (leiðsögn og kynning), að gönguferðum, dansæfingum og söngvakeppnum (dómvarðsla). Að loknu starfi skilaði ég af mér tveimur meginskýrslum: Programa de Implementación de aplicación práctica de la carrera Guía Oficial de Turismo (Leiðbeiningarit til að hagnýta leiðsagnarnámið við ISTPEM) og Manual de difusión e información del circuito ecoturistico del Milagro para formación de estudiantes en la carrera Guía Oficial de Turismo en ISTP El Milagro (Handbók fyrir nemendur í leiðsögunámi við ISTPEM við leiðsögn í gönguleiðinni í El Milagro).

 

Ástæðan fyrir því að ég lenti í El Milagro, Iquitos er þátttaka í prógrammi við Sigtuna Folkhögskola sem ber heitið Global påverkan - ett lärande möte mellan Peru och Sverige (Hnattræn áhrif, skiptinám milli Perú og Svíþjóðar). Námskeiðið leitast við að gefa tækifæri á að kynnast ólíkum hliðum viðfangsefna hnattvæðingar eins og umhverfismálum, hernaðarágreiningum og deilum, þróunarmálum, félagslegum vandamálum, guðfræðilegum sjónarmiðum og margt fleira. Námskeiðið varir í 9 mánuði sem felur í sér dvöl með peruönskum félaga í þrjá mánuði í starfsnámi í Perú og þrjá mánuði í starfsnámi í Svíþjóð. Núna er ég því um það bil að ljúka fyrra hluta námskeiðsins og mín bíður þriggja mánaða dvöl í tveimur söfnuðum í norður-Svíþjóð þar sem ég mun m.a. starfa við umhverfismat og að þróa starfssemi búðar með fair trade vörum.