kristinrut

Með miðbæ Reykjavíkur í beinni frá Eyjunni.is sé ég hvernig fólk streymir í átt að Austurvelli í þjóðhátíðarmóð. Fólk bloggar um að veita eigi Jóhönnu Fálkaorðuna, sólin skín og sunnudagur yfir öllu. Hvað getur maður annað en að fá heimþrá? Heimþrá í miðbæinn sinn.

Hér á lýðháskólanum í Svíþjóð var fólk samankomið til að horfa á Eurovision í gærkveldi. Það var há stemning, með fánann á lofti var talað um Eurovision í ‘Globen’ í Stokkhólmi á næsta ári. Ég náði að vera rosa með á því að sænska lagið var gott, ég fékk gæsahúð þegar hún gekk á svið og hélt nú í alvöru að hún gæti unnið. Ekki hafði ég nú jafnmikla trú á henni Jóhönnu litlu og nú velti ég því fyrir mér hvort það hafi haft svona mikil áhrif á mig að ég hef ekki verið heima frá því að Eurovision ferlið byrjaði þetta árið. En það var reyndar svolítið spes að sitja þarna með hópi af svíum að horfa á slíkan viðburð. Einn í hópnum tók stjórnvölinn og hækkaði í botn þegar sænska lagið var endurtekið og lækkaði síðan mikið þegar það var búið, afdrifarík afstaða. Síðan sat hann næst sjónvarpinu þegar atkvæðagreiðslan byrjaði og hafði miklar skoðanir. Eftir fyrsta atkvæðakall fannst mér fyndið að segja ‘ég held að Ísland sé með fleiri stig en Svíþjóð’. Þeim fannst það ekki eins fyndið. Eftir annað atkvæðakall fékk ég svarið ‘ég held að Svíþjóð sé með fleiri stig en Ísland!!!’. En spenningurinn varð nú ekki sjálfbærari en svo, þegar þau sáu að Svíþjóð væri ekki að fá nein stig þá var minna og minna gaman. Og norski drengurinn varð líka minna og minna sætur. Við miðja atvkvæðagreislu reis fremsti gaurinn upp og sagðist ekki ætla að taka þátt í þessu lengur, þetta er bara bull!

Ég baðst afsökunar á því að Svíþjóð hafi ekki einu sinni fengið stig að ráði frá Íslandi, og að við fengum mun hærri stig frá öllum nágrannalöndunum. Mér þótti það í alvöru leitt og það dugði reyndar pínu til hughreystingar að ég vissi að mamma myndi kjósa Svíþjóð.

Þannig hafði ég nú ekki marga að fagna með í gær, svosem alveg eins gott, enda verkefnavinnuhelgi hjá mér.

Vaknaði á laugardagsmorguninn án áætlana, án plans, án vina.

Allt í einu var allt búið og ég fattaði það ekki fyrr. Heil helgi þar sem mitt eina verkefni var að flytja í nýtt herbergi var framundan og ég var ekki undir það búin að haf ekki neitt fyir stafni. Kl. 4 um nóttina hafði ég kvatt perúönsku vini mína, þau höfðu komið sér fyrir í leigubílnum og ég vinkaði þeim burt í átt að Stokkhólmarflugvelli.

Þetta er búið. Nú erum við bara fjórar eftir, sitjum uppi með hvor aðra og höfum hafnað á sama gangi, deilum sama eldhúsi og þar sem þetta allt byrjaði. Þennan laugardagsmorgun höfðu þær líka gert sér plön um að hverfa til Stokkhólmar og allt mögulegt, en ekki ég. Óplönin staðfestust líka þegar ég þennan laugardagsmorgun gaf mér tíma til að fara inná internetbankann minn, já nei, þú átt ekki neitt. Helgin hefur því samanstaðið af göngutúrum, magaæfingum, kaupa í matinn fyrir peninga sem eru ekki til, spila bubbles, taka til og horfa á bíómynd.

En það er yndislegt hversu kósý maður getur gert það, þó ekki birtist nema einn vinur eða tveir að kvöldi dags og maður eldar saman og svo man maður að það er 'earth hour' svo við slökktum ljósin og föstuðum í 1 1/2 tíma. Og hversu yndislegt er það að hugleiða saman í þessu sama herbergi og þetta allt byrjaði, hvernig við höfum þróast. Hversu vel hef ég lært að þola þessar stelpur sem ég hef deilt lífinu með síðastliðna 7 mánuði, hversu mikið hef ég lært af því sem við höfum mátt þola. Og nú eru 2 mánuðir fyrir stafni fyrir okkur að hafa það næs og vinna úr okkar lærdómi, minna okkur á allt þetta, öll þessi litlu móment sem við höfum upplifað.

Og ástæðan fyrir því að ég var ekki undir það búin að eiga fríhelgi er að ég verið svo upptekin við það að upplifa. Ég man ekki hvenær ég átti síðast heilan dag í fríi. En ég man hvað ég hef gert síðan þá.

Ég hef kvatt heimahagana í NorðurSvíþjóð, í faðmlögum með manneskjum sem ég mun aldrei gleyma.

Ég hef túlkað og þýtt milli spænsku og sænsku/ensku í óteljandi marga tíma.

Ég hef setið í heitapotti og farið í gufubað útí miðjum skógi og rúllað mér uppúr snjónum.

Ég hef í nokkrar sekúndur óttast um líf mitt er ég kenndi einni af perúönsku leiðbeinendunum að keyra vélsleða á meðan á heimsókn þeirra stóð í Jokkmokk.

Ég hef verið með að reka hreindýr á vélsleða.

Ég hef verið að höggva við og bera og þannig skilið hvað ferðaþjónustan í norðri felur í sér.

Ég hef fengið gjafir, ótrúlegustu gjafir, eins og silfrislegin kåta (hefðbundið ílát úr samamenningunni) frá biskupnum sem að auki skrifaði nafnið mitt rétt og hálsmen með steini sem aðeins er að finna í einu fjalli þarna uppfrá.

Ég hef verið með prestinum og djáknanum í guðþjónustu fyrir eina samakerlingu sem býr ein í húsi í klst. fjarlægð frá Jokkmokk, sálmabækur, harmonikkan, kalekurinn, allt var með. Hún hafði hringt og sagt að það væri komin tími til að þau kæmu, þetta gæti dugað sem Markaðsmessan, þá þyrfti hún ekki að fara á Jokkmokkmarkað.

Síðastliðnar 4 vikur hef ég tekið misstór skref á leiðinni heim. Með hverju skrefi í þessu ferli nálgaðist ég ‘heima’ landfræðilega og andlega. Þegar ég fór til Lima frá Iquitos, þegar sænsku vinkonurnar komu til Lima og ég talaði aftur eitthvert kunnuglegt tungumál, þegar ég lenti svo í Stockholm og hitti Fredrik, þegar ég kom í skólann í Sigtuna og sá að jólin voru komin, þegar ég kom til Sögu í Uppsala og við misstum okkur yfir Baggalútslögum, þegar ég kom svo heim til mömmu og margir yndislegir safnaðir saman við matarborðið yfir lambi, þegar ég kom svo í gær til Vestmannaeyja til hinnar fjölskyldunnar minnar.. og svo þegar ég fer eftir tvo daga heim til Lund, þá er hringurinn lokaður og jólafríið senn á enda og ég fer aftur af stað, í burtu. 

Það er ekki lítið ríkidæmi að finna kunnugleika á svona mörgum stöðum. Í íbúðinni minni í Lund er uppi jólatré og þar er skrifborðið mitt og bækurnar mínar. En á meðan ég er ennþá á leiðinni þá er gott að stela tíma og setjast og lesa Bókaþjófinn hérna heima hjá pabba.

Síðastliðnum þremur mánuðum eignaði ég sjálfboðaliðastarfi í framhaldsskólanum Instituto Superior Tecnologico Publico í samfélaginu El Milagro skammt frá borginni Iquitos. El Milagro er samfélag í nánum tenglsum við Peruönsku regnskógana sem hefur byggst upp af framhaldsskólanum, grunnskólanum Colegio Agropecuario (landbúnaðargrunnskóli) og íbúðahúsa í nýju hverfi hinum megin vid veginn. Þar er hvorki símasamband né netsamband og rafmagn er haft í gangi 3 tíma á dag og er knúið af olíumótor. Tölvurnar þrjár í skólanum eru knúnar með sólarorku. Skólarnir tveir eru sérhæfðir í landbúnaðarfræðum með tilheyrandi þjálfun í að sjá um ólíka ræktunarreiti og húsdýr. Skólarnir eru einnig reknir undir félagasamtökunum Fe y Alegría (sem þýðir von og hamingja) sem starfa vítt og breitt um Perú og í Afríku en staðbundið reka þau samtals 36 skóla á svæðinu nálægt Iquitos. Fe y Alegría starfa að því takmarki að samræma gæði í menntun og gefa fleirum tækifæri á að sækja menntun.

Ég bjó með kennurunum á grunnskólanum mánudaga – föstudaga og vann í framhaldsskólanum. Um helgar átti ég herbergi í bænum og átti því líka kost á því að kynnast ferðamannaáfangastaðnum vinsæla Iquitos og lifnaðarháttum við ánna Amazon.

Starf mitt á framhaldsskólanum ITSPEM var að hluta til tækifæri til að nýta menntun mína í Ferðamálafræði við Háskóla Íslands. Hlutverk mitt var að vinna með námið Guía Oficial de Turismo (leiðsögn), aðstoða við þjálfun þeirra og koma með tillögur til frekari þróunar námsins. Meðal verkþátta sem komu uppá borð hjá mér voru enskukennsla, þýðingar við ýmis tækifæri, rýna kennsluefni námsins og tækniaðstoð. Verkefnið sem ég einbeitti mér einn mest af, úttekt á gönguleiðinni í El Milagro, fólgst m.a. í ljósmyndun, að taka mælingar með GPS tæki, að skrá heiti gróðurtegunda og að safna hugmyndum nemenda um hvað þau töldu mikilvægustu þætti náms síns. Að auki var það mikilvægur hluti starfsins að taka þátt í hinum ýmsu viðburðum skólanna og Fe y Alegría: allt frá fundum, ráðstefnum og heimsóknum hópa til skólans (leiðsögn og kynning), að gönguferðum, dansæfingum og söngvakeppnum (dómvarðsla). Að loknu starfi skilaði ég af mér tveimur meginskýrslum: Programa de Implementación de aplicación práctica de la carrera Guía Oficial de Turismo (Leiðbeiningarit til að hagnýta leiðsagnarnámið við ISTPEM) og Manual de difusión e información del circuito ecoturistico del Milagro para formación de estudiantes en la carrera Guía Oficial de Turismo en ISTP El Milagro (Handbók fyrir nemendur í leiðsögunámi við ISTPEM við leiðsögn í gönguleiðinni í El Milagro).

Ástæðan fyrir því að ég lenti í El Milagro, Iquitos er þátttaka í prógrammi við Sigtuna Folkhögskola sem ber heitið Global påverkan - ett lärande möte mellan Peru och Sverige (Hnattræn áhrif, skiptinám milli Perú og Svíþjóðar). Námskeiðið leitast við að gefa tækifæri á að kynnast ólíkum hliðum viðfangsefna hnattvæðingar eins og umhverfismálum, hernaðarágreiningum og deilum, þróunarmálum, félagslegum vandamálum, guðfræðilegum sjónarmiðum og margt fleira. Námskeiðið varir í 9 mánuði sem felur í sér dvöl með peruönskum félaga í þrjá mánuði í starfsnámi í Perú og þrjá mánuði í starfsnámi í Svíþjóð. Núna er ég því um það bil að ljúka fyrra hluta námskeiðsins og mín bíður þriggja mánaða dvöl í tveimur söfnuðum í norður-Svíþjóð þar sem ég mun m.a. starfa við umhverfismat og að þróa starfssemi búðar með fair trade vörum.

Ég hef snúid aftur til Lima eftir 2 ½ mánada dvol í Iquitos. Eftir taepar tvaer vikur yfirgef ég Perú. Ég er hingad komin til ad vinna úr reynslu minni af tímanum í Iquitos í von um ad fjarlaegdin gefi mér skýrari mynd. Ég hef morgum spurningum ad svara.

Hvernig skilgreini ég félagsleg vandamál svaedisins sem ég vann á?

Hvada skodun hef ég á starfsemi samtakanna sem ég vann fyrir?

Hvada thaettir gerdu thad ad verkum thegar mér leid ekki vel thar?

Hvernig áhrif hafdi thad á mig ad maeta hverri manneskju?

Hvada thaettir voru mikilvaegir fyrir mig ad upplifa?

Hvada stundir og upplifanir voru jákvaedar?

Hvad vantadi uppá?

Hvernig hafdi thad áhrif hversu langan tíma ég var thar/er í Perú?

Hvad hef ég laert?

Hvers vegna fór ég af stad í thetta prógram?

Hvada ástaedur hef ég núna til ad halda áfram og vinna úr thessari reynslu?

Mér lídur mjog vel ad vera komin aftur til Lima. Fostu punktarnir sem ég dvaldi á í vikunni ádur en ég fór til Iquitos eru samir vid sig, og kunnugleikinn er saetur. Í skrifstofu samtakanna sem sér um mig hér, Bartolomé de las Casas, hef ég fengid eigid herbergi med tolvu til afnota. Hér held ég til á daginn ca. milli kl. 8 og 18. Thad tekur allt ad 40 mín ad komast hèdan á svefnstad minn, Casa Central Santiago Apóstol, sem er baekistod presta sem eru á ferdinni. Í gaerkvoldi hitti ég og spjalladi vid nokkra af írsku, ensku og mexikonsku prestunum sem búa thar, búa thar og/eda eru á leid á sinn póst annars stadar í Perú. Thar fae ég líka mat, adgang ad interneti og sjónvarpi og get gengid í te og snarl thegar mér hentar. Thetta er thaegilegt og vinalegt umhverfi med luxus sem ég var ordin algerlega óvon í Iquitos. Fyrir mig er t.d. nógur léttir ad hafa sófa til ad sitjast í og gott rúm. Í Iquitos voru hvergi thaegileg saeti, adeins hardir stólar eda rúmid mitt (sem líka var hart).

 Er ég ad segja ad ég hafi upplifad alvoru fátaekt?

Ég tharf ad hugsa málid.

Lagdi solitare kapal og hann gekk upp.

Já ég hef upplifad ad búa og starfa í fátaeku umhverfi, en thad sem mest hafdi áhrif á mig voru eigur hvers og eins og forgangsrodunin á bak vid thaer eigur.

Ég kom í baeinn úr sveitinni á fostudag med lakkadar táneglur med blómamynstri. Thetta hafdi thó ekki meiri áhrif á mig en svo ad ég hélt áfram ad tradka um í skóginum og á fostudag vippadi mér uppí skúffuna á pallbílnum til ad komast í baeinn eins og venjulega. Í sveitinni er fundid uppá undarlegustu hlutum til ad eyda tímanum. Margelins, hjúkrunarkonan í skólanum sem máladi á mér táneglurnar breytir um honnum á noglum sínum minnst annan hvern dag. Rólegt líf.

Ég var fyrst lent í borginni thegar ég var sest á Café Express med kaffibollann minn, búin ad létta af mér vid mommu og systur í símann. Thad er thó ekkert ‘express’ vid thetta kaffihús, thar finn ég ró og gott kaffi og sit lengi.

Á sunnudagsmorgni eftir ad hafa bordad ananasjógúrt og avocado med mulnu saltkexi í morgunmat velti ég mér á milli thess ad helgin hafi lidi hratt en tíminn er ekki ad lída hratt.

 Í gaer fór ég ad heimsaekja félaga minn sem býr í litlu thorpi fyrir utan baeinn. Vid eyddum lunganu úr deginum vid ad ganga og safna ávoxtum, sigla í kanóa og synda í vatninu fyrir framan húsid hans. Ég thurfti audvitad líka ad hitta alla aettingjana sem sem búa í thorpinu og naerliggjandi thorpum. Mjog fallegt. Thegar ég loksins kom mér af stad til baka í baeinn hafdi ég med mér stóran poka af mismunandi og skrítnum ávoxtum.

 Í gaerkveldi fannst mér ekki nóg eftir af helginni. Thess vegna fór ég út og út úr theim paelingum. Ég fór nidrí Bélen markad, skodadi dótid thar og sast ad lokum nidur hjá Mari sem selur safa og braud og segist sakna mín thegar ég kem ekki vid. Ég lét mig hafa thad ad prófa ‘malta’ sem samanstendur af bjór, mjólk, eggi, klokum og einhverjum náttúrulegum thykkum vokva i flosku sem kallad er ‘Algorrobina’ theytt saman í mixara. Mér er allavega ekki illt í maganum í dag.

 Helgin er ágaet thó tíminn lídi haegt, ég hef nýtt hana til ad slaepast um í baenum, í leit ad jólakortum og slappa af. Thetta verdur líklega sídasta helgin sem ég hef hér í Iquitos til ad gera slíka hluti, thví naestu tvaer helgar hofum vid mikil plon í formi heimboda og ad ná ad heimsaekja ‘must see’ stadi hér í grendinni. Og thridja laugardaginn erum vid á leidinni tilbaka til Lima.

 Á eftir forum vid í ‘Parillada’ med Margelins. Thad er hittingur sem felst í thví ad einhverjir adilar hafa ákvedid ad taka sig saman og elda mat fyrir thá sem vilja borga smá pening til ad styrkja eitthvert málefni. Málefnin eru thó ekki oft gódgerdastarfsemi heldur frekar ad vidkomandi vantar pening fyrir ad kaupa sér mótorhjól eda kaupa baekur fyrir námid sitt eda annad praktískt.Thetta er mjog algengt hér. Kannski ég aetti ad taka upp thennan sid thegar ég endurhef mitt fátaeklega líf í Svíthjód ;)

Thegar ég er búin ad skera mangóid í jógúrtina mína á thessum sunnudagsmorgni er hofud mitt fullt af hugleidingum.

Á medan á dvol minni hefur stadid hér í Iquitos hef ég oft fengid thá spurningu hvort mér fyndist thetta ekki fátaek tilvera. Hvernig svarar madur theirrri spurning framan í manneskju sem telur sig hluta af theirri tilveru? Einhvern veginn hef ég myndad thad heidarlega svar ad ég saei ekki fátaektina á fólkinu, en ég veit ad fátaektin er til stadar. Thad er ekki bara af thví fátaektin er efnisleg en ekki andleg. Á spjalli vid Paulu, hjúkrunarkonan í skólanum sem er yfir í eldhúsinu, skildi ég ad fátaektin er mjog afstaed. Thad sem hafdi truflad mig í ad skilja var ad klaednadur krakkanna í grunnskólanum er alls ekki fátaeklegur, og margir af krokkunum í efri skólanum thar sem ég vinn fara út ad skemmta sér um hverja helgi. Thetta eru somu krakkar og búa í trjákofum útí skógi illa varin af haettum regnskóganna, sjúkdómum ofl.

Kennararnir hafa sagt mér ad hver einasti krakki í skólanum eigi vid vandamál ad strída heima vid, thad er algengt ad stelpur verda óléttar á barnsaldri og ad thad endurtaki sig. Ósjálfrátt hugsadi ég thá skýringu ad getnadarvarnir eru dýrar. Nei, thaer fást ókeypis í skólanum ef thess er bedid. Thad er einnig reglulega bodid uppá ókeypis bólusetningar í skólanum. Thad tharf bara ad maeta. Sídan benti Paula mér á dreng sem leit út fyrir ad vera minni en minnsti bródir minn yndislegi Bjorn Ásgeir (sídast thegar ég sá hann, í júní). Thessi drengur er 21 árs og er í efri skólanum. Tuttugu og eins árs gamall! Hann er ekki horadur, ekki illa til fara, bara lítill. Og thessu tekur madur ekki eftir thví hann gaeti alveg eins verid einn af nemendunum í grunnskólanum.

Skýringin á thessu ollu saman er materialismi og vanhugsun. Foreldrar leggja fremur uppúr thví ad kaupa fot fyrir bornin svo thau skeri ekki út úr í skólanum. Foreldrarnir kvetja ekki daetur sína ad saekja sér upplýsinga um getnadarvarnir, thó ad í skólanum séu tvaer gedugar hjúkunarkonur til stadar alla daga. Thad er ekki mikilvaegt ad maeta í bólusetningar vegna thess ad... tjah, thad tharf ad vinna fyrir peningunum. Thetta laera bornin af sínum nánustu og thad er erfitt ad sjá ad breyting verdi á milli kynslóda. Morg thessara barna eiga nú thegar born. Paula sagdi mér einnig ad krakkarnir sem vid sjáum á gongunum og líta vel út maeta horud í skólann eftir frí í vorin. Krakkarnir búa á skólanum mánudaga – fostudaga eins og ég og fara heim um helgar. Í skólanum fáum vid morgunmat, hádegismat og kvoldmat. Á spjalli segja thau ad theim finnist ekkert spennandi ad fara heim um helgar, thad sé miklu skemmtilegra í skólanum med ollum félogunum. En thau segja ekki allan sannleikann. Paula sagdi mér einn fostudag hafi einn drengjanna sagt vid hana á ad hann vilji ekki fara heim. Hún spurdi ‘nú?, útaf félogunum?’, ‘nei, vegna thess ad ég heima fae ég ekki mat’. Thad er sumsé ekki algengt ad heima vid bordi thau meira en eina máltíd á dag. Thad er ekki forgangsatridi ad kaupa graenmeti eda annad sem ekki faest af jordinni thar sem thau búa. Thess vegna eru margir kakkanna vannaerd heima hjá sér. En thau maeta í skólann í óslitnum fotum og margar stelpnanna med skartgripi, strákarnir med gel í hárinu og sumir med gemsa (thó thad sé audvitad ekki símasamband).

Eru ekki vandamálin í heiminum oll skyld? Heima thekkjum vid thad kannski ekki ad fá ekki mat, en oll munum vid hvernig thad var ad vera unglingur og thad eina sem skipti máli var ad vera í réttu merkjunum. Munurinn er sá ad í okkar samfélagi heima hofum vid thad gott vegna thess ad thad er haegt ad treysta á ad foreldrar forgangsradi rétt. Eda hvad??

Thessi vika faerdi mér miklar breytingar, uppgotvanir og upplifanir sem breyttu tilveru minni hér í Perú. Nú nota ég taekifaerid til ad skrifa um thad thar sem ég er laest inní húsi og er ad bída eftir ad geta farid út. Thessi óvaenta stada er á undarlegan hátt ad minna mig á og láta mig laera af upplifun lidinnar viku.

Vid eyddum viku í Cusco og komum til baka hingad til Iquitos midvikudagskvold sl. Upprunanlegur tilgangur ferdarinnar var vinnufundur í Sicuani sem er í 3 klst. fjarlaegd frá Cusco. Thar var hugmyndin ad hitta sjálfbodlida-vinkonur okkar (ein frá Svíthjód og ein frá Perú) sem eru ad vinna thar sama tímabil og vid Diana erum hér í Iquitos. Ad auki var hugmyndin ad vinna med og kynnast ábyrgdarmonnum verkefnanna sem vid komum til med ad vinna med í Svíthjód í janúar.

Landid sem vid búum í faerir sífeldar óvaentar uppákomur og thad er ekki létt ad skipuleggja vidburdi. Thó er thad alltaf thannig ad hlutirnir leysast thegar their thurfa ad leysast. Ad gera sér hugmyndir fyrirfram gerir thér lífid leitt, thví thú getur aldrei alveg reiknad út hvernig hlutirnir fara. Thví er best ad fara af stad hvern dag med thad hugarfar ad thú vitir ekki hvers thú eigir von. Thad hef ég laert.

Mig var farid ad hlakka mikid til ad hitta Honnu i Sicuani og kjafta vid hana hvernig henni lidi í thessu landi, hvad er erfitt og hvad er fallegt. Fyrsta sjokkid fengum vid thegar vid lentum i Cusco og Ahmed sem tók á móti okkur sagdi okkur ad vid gaetum ekki farid áfram til Sicuani thann daginn og vid thyrftum ad vera i Cusco allavega eina nótt. Ástaedan sem vid fengum ad vita thá var ad thad vaeri verkfall í Sicuani og vegir vaeru lokadir. Thannig fórum vid af stad í thennan ‘vinnufund’ adeins 3 manneskjur og ekki mikid ad gera. Allan tímann vorum vid vidbúnar ad halda til Sicuani um leid og adsteaedur róudust. Á 2. degi baettust í bidstofuna Cusco svíarnir Sara (ábyrgdarmadur verkefnisins í Sigtuna), Celina, Magens og Gotthard (prestar i norrland sem vid komum til med ad vinna med í janúar). Thad var ekki fyrr en á 3. degi ad vid fengum ad vita hvad í raun og veru vaeri ad gerast i Sicuani. Vegirnir hofdu verid lokadir í mótmaelendaskyni og í baenum ríkti (á stundum) ofbeldisfult ástand thar sem reidir baendur kostudu gassprengjum og slíkt. Á medan á dvolinni stód heyrdum vid af allavega einu mannsláti. Baendurnir sem voru ad mótmaela koma frá fimm samfélogum krignum Sicuani. Landssvaedi og vatnsaudlindir thessara samfélaga eru nú líklega á leidinni ad vera óréttilega nýtt af erlendu orkufyrirtaeki sem er búid ad planta sér á svaedinu. Baendurnir hafa séd í gegnum gyllibod um ad orkan sem framleidd verdi á svaedinu muni thjóna theim, thví skuggalega nálaegt er ad finna starfsemi stórs námufyrirtaekis (sem einnig er í eigu erlendra adila).

Vid stuttum baendurnar heilshugar í baráttunni (sinni eilífu baráttu) vid stórfyrirtaekin ljótu. Thó vard svo úr ad theirra réttmaeta barátta trufladi okkar tilveru mjog mikid og persónulega vard til thess ad ég gat ekki notid thess sem skyldi ad koma á thennan yndislega stad sem Cusco er. Ástaedan var sú ad ég laerdi hvernig mér er ólíft ad vera ‘priviliged’. Vid vorum thessa viku ad drepa tímann í Cusco, ad heimsaekja Heilaga dalinn og skoda starfsemi áhugaverda stofnana, kíkja á markadi med handunnar vorur... en fyrst og fremst ad fá thráda pásu og tilbreytingu frá vinnunni hér í Iquitos. Á medan voru stelpurnar í Sicuani lokadar inní húsi ad reyna ad finna sér eitthvad ad gera til thess ad slá á thránna ad pakka í bakpokann og hlaupa út af stad í átt ad Cusco. Longunin til ad hittast var mjog mikil og í ollum upplifununum fann ég samkennd med theim. En ástandid var talid of haettulegt... iss, hefdi ég bara fengid leyfi... Á hverjum degi toludumst vid vid og/eda fengum skilabod frá ábyrgdarmonnunum um ad ástandid vaeri ad versna/skána, ad kannski vaeri haegt ad fara adra leid í stadinn, kannski vaeri haegt ad ganga hluta leidarinnar... vid stelpurnar vorum til í allt, bara ad vid gaetum hisst.

Útkoman vard ad vid hittumst aldrei, thad gafst ekki smuga sem var nógu orugg til ad haegt vaeri ad fara thessa leid á milli borganna. Á sídasta degi áttudum vid okkur á thví ad thad yrdi ekki haegt, svo vid áttum engra annarra kosta vol en ad sotra okkar unadslega kaffi á kaffihúsinu Trotamundo med útsýni yfir fallega Plazade Armas og fjollin i bakgrunn, vid arineld og kertaljós. Hluti af mér langadi sterkt ad fara beint heim med svíunum í stad thess ad halda aftur hingad til Iquitos.

Nú er thad seinni hlutinn. Fimm vikur eftir. Sídan fae ég ad kynnast Lima í sumarskrúd ádur en ég held aftur heim.